 |
 |
 |
::بـــــــخشش::
بــر تو خوانم زدفتر آیــــتی در وفـــــــــــا ودر بـــخشش
هرکــه بـخرا شــدت جــگر به وفا همچو کات کریم زر بــخشش
کم مباش از درخت سایه افکن هـــــرکــه سنــگت زند ثمر بــــخشش
از صــدف یاد دار نکته حــلم هـــــرکـــه بــرد ســرت گهر بخشش
یا رم چون قدح بد ست گیرد بازار بتا ن شکست گیرد
هرکس که بدید چشم او گفت کو محتسبی که مست گیرد
در بحر فتا ده ام چو ماهی تا یار مرا به شست گیرد
در پاش فتا د ه ام بزاری آیا بود آنکه دست گیرد
خرم دل آنکه همچو حافظ
دوش بیمار ی چشم تو ببرد ا ز دستم لیکن از لطف لبت صورت جان می بستم
عشق من با خط مشکین تو امروزی نیست دیر گاهیست کزین جام هلالی مستم
ازثبات خودم این نکته خوش آمد که بجور در سر کوی تو از پای طلب ننشستم
عافیت چشم مدار از من میخا نه نشین که دم از خدمت رندان زده ام تا هستم
مر ره عشق از آن سوی فنا صد خطر است تا نگوئی که چو عمرم بسر آمد رستم
بعد از نیم چه غم از تی رکج اندازحسود چون به محجوب کمان ابروی خودپیو ستم
بوسه بر درج عقیق تو حلال ست مرا که به افسوس جف امهر وفا نشکستم
صنمی لشکریم غارت و دین کردو برفت آه اگر عاطفت شاه نگیرد دستم
رتبت دانش حافظ به فلک برشده بود
کرد غمخواری شمشاد بلند ت پستم
صلاح کارکجا ومن خراب کجا ببین تفاوت ره کجاست تا به کجا
چه نسبت است برندی صلاح وتقوی را سماعوعظ کجا نغمه رباب کجا
دلم زصومعه بگرفت وخرقه سالوس کجاست دیر مغان وشراب ناب کجا
بشد که یا د خوشش بادوروزگار وصال خود آن کرشمه کجا رفته وآن عتاب کجا
زروی دوست دل دشمنان چه دریابد چراغ مرده کجا وشمع آفتاب کجا
مبین بسیب زنخندان که چاه درراهست کجا همی روی ایدل بدین شتاب کجا
قرار خواب زحافظ طمع مدارای دوست
قرارچیست صبوری کدام وخواب کجا
