آهنگ،نرم افزار،سرگرمی،کارت پستال...

                                 به مرغان چمن

خراب از باد پائیز خمارانگیز تهرانم خدایا خاطرات سرکش یک عمر شیدایى

 خیال رفتگان شب تا سحر در جانم آویزد پریشان یادگاریهاى بر بادند و می پیچند

خزان هم با سرود برگ ریزان عالمى دارد سه تار مطرب شوقم گسسته سیم

جانسوزم نه جامى کو دمد در آتش افسرده جان من شکفته شمع دمسازم چنان خاموش

 شد کز وى گره شد در گلویم ناله جاى سیم هم خالى کجا یار و دیارى ماند از بى

مهرى ایام سرود آبشار دلکش پس قلعه ام در گوش گروه کودکان سرگشته ى

چرخ و فلک بازى به مغزم جعبه ى شهر فرنگ عمر بی حاصل چه دریایى چه طوفانى

که من در پیچ و تاب آن ازین شورم که امشب زد به سر آشفته و سنگین به اشک من

گل و گلزار شعر فارسى خندان کجا تا گویدم برچین و تا کى گویدم برخیز فلک

گو با من این نامردى و نامردمى بس کن فلک گو با من این نامردى و نامردمى بس کن.

                                                 ::جلوه جانانه::

شمعى فروخت چهره که   پروانه ى تو   بود         عقلى درید پرده که  دیوانه ى  تو  بود

 خم فلک که چون مه و مهرش پیاله هاست         خود جرعه نوش گردش پیمانه ى تو بود

 پیر  خرد   که  منع   جوانان   کند  ز مى          تابود خود سبو کش میخانه ى   تو  بود

خوان   نعیم    و    خرمن    انبوه    نه  سپهر         ته   سفره  خوار  ریزش  انبانه ى  تو   بود

 تا   چشم    جان    ز   غیر تو بستیم پاى دل         هر جا  گذشت  جلوه ى  جانانه ى تو بود

 دوشم   که   راهخواب   زد افسون  چشم تو         مرغان  باغ  را به  لب  افسانه  ى  تو بود

 هدهد گرفت رشته ى صحبت به د لکشى        بازش  سخن  ز  زلف  تو  و  شانه  ى تو بود

 بر  خاست   مرغ   همتم   از   تنگناى خاک         کورا  هواى  د ام  تو  و  دانه ى تو بود

 بیگانه    شد   بغیر  تو  هر   آشناى    راز          هر  چند  آشنا  همه  بیگانه   ى تو بود

 همسایه گفت کز سر شب د وش شهریار           تا  بانک  صبح  ناله ى مستانه ى تو بود

                  ::چه میکشم::

در وصل هم ز  عشق  تو اى گل در آتشم       عاشق نمی شوى که ببینى چه می کشم        

 با عقل آب  عشق به  یک جو   نمی  رود        بیچاره   من   که  ساخته  از  آب   و  آتشم 

 دیشب سرم  به  بالش  نا ز  وصال و باز          صبحست و سیل اشک به خون شسته بالشم

 پروانه  را  شکایتى از جور شمع نیست         عمریست  در  هواى  تو  میسوزم   و خوشم

 خلقم  به  روى زرد بخندند و باک نیست        شاهد شو اى  شرار  محبت  که  بی  غشم

 باور مکن که طعنه ى طوفان روزگار         جز   در   هواى    زلف   تو   دارد  مشوشم

 سروى شدم به دولت آزادگى که سر            با کس  فرو   نیاورد  این طبع سرکشم

 دارم   چو شمع  سر غمش  بر  سر  زبان            لب میگزد  چو غنچه ى خندان که خامشم

 هر شب  چو ماهتاب به بالین من بتاب            اى  آفتاب    دلکش   و   ماه    پری وشم

 لب بر لبم  بنه   بنوازش  دمى  چونى               تا      بشنوى    نواى   غزلهاى    دلکشم

 ساز  صبا به  ناله  شبى  گفت   شهریار            این کار   تست  من همه   جور   تو  می  کشم

                                        ::راه زندگانی::

جوانی  شمع ره  کردم  که جویم  زندگانی را        نجستم  زندگانـــی را و گم کـردم جوانی را
کنون  با  بار  پیــری  آرزومندم  که  برگـردم      به دنبال   جوانـــی کـوره  راه  زندگانــــی  را
به  یاد  یار  دیرین کاروان گم کـرده رامانـم      که شب در  خــواب بیند همرهان  کاروانی  را
بهاری  بود  و  ما  را  هم  شبابی و شکر خوابی        چه غفلت داشتیم ای  گل  شبیخون   جوانی  را
چه  بیداری  تلخی  بود  از   خواب  خوش   مستی        که در کامم به زهر آلود شهد شادمانـــی  را
سخن  با  من  نمی  گوئی   الا  ای  همزبـان  دل        خدایــا بــا کـه گویم شکوه بی  همزبانی را
نسیم زلف جانان کو؟ که چون برگ خزان دیده        به  پای  سرو  خود  دارم  هوای  جانفشانـــی  را
به   چشم  آسمانـی   گردشی   داری  بلای  جان        خدایـــا  بر   مگردان   این  بلای  آسمانـــی  را
نمیری   شهریار  ا ز  شعر  شیرین  روان  گفتـن           که   از  آب  بقا  جویند   عمــــر   جاودانـی  را

                              زکات زندگی

شب همه بى تو کار من شکوه به ماه کردنست             روز ستاره تا سحر تیره به آه کردنست

متن خبر که یک قلم بی تو سیاه شد جهان                  حاشیه رفتنم دگر نامه سیاه کردنست

چون تو نه در مقابلى ژس تو پیش رونهیم                   اینهم از آب و آینه خواهش ماه کردنست

نو گل نازنین من تا تو نگاه می کنى                           لطف بهار عارفان در تو نگاه کردنست

ماه عباد تست و من با لب روزه دار ازین                     قول و غزل نوشتنم بیم گناه کردنست

لیک چراغ ذوق هم این همه کشته داشتن                    چشمه به گل گرفتن و ماه به چاه کردنست

غفلت کائنات را جنبش سایه ها همه                          سجده به کاخ کبریا خواه نخواه کردنست

از غم خود بپرس کو با دل ما چه می کند                    این هم اگر چه شکوه ى شحنه به شاه کردنست

عهد تو سایه و صبا گو بشکن که راه من                      رو به حریم کعبه ى لطف آله کردنست

گاه به گاه پرسشى کن که زکوة زندگى                      پرسش حال دوستان گاه به گاه کردنست

بوسه ى تو به کام من کوه نورد تشنه را                        کوزه ى آب زندگى توشه راه کردنست

خود برسان به شهریار ایکه درین محیط غم                    بی تو نفس کشیدنم عمر تباه کردنست